فصل : گفته‌اند ابو حنيفه در خوراكى بهمراه امام صادق جعفر بن محمد ( ع ) بود ، چون امام صادق ( ع ) دست برگرفت از خوردن فرمود : سپاس از آن پروردگار جهانيانست بار خدايا اين از تو است و از بركت رسول تو ( ص ) . ابو حنيفه گفت : اى ابو عبد اللَّه با خدا شريكى آوردى ! در پاسخش فرمود : واى بر تو ، كه خدا تعالى در قرآن خود آيهء 74 - سورهء التوبه - فرموده : كينه‌اى ندارند جز اينكه بىنياز كرده‌شان خدا و رسولش از فضل خود . و در جاى ديگر فرمايد - آيهء 59 سورهء التوبه - و اگر بود كه خشنود بودند از آنچه خدا و رسولش بدانها داده و ميگفتند بس است ما را خدا ، به زودى بدهد خدا و رسولش بماها از فضل خود . ابو حنيفه گفت : به خدا گويا كه اين دو آيه را نخوانده بودم و نشنيده بودم ، امام فرمود : ولى خدا در بارهء تو و همگنانت فرو فرستاده ( آيهء 24 سورهء محمد ) بلكه بر دلها است قفل آنها و فرموده : ( 14 - المطففين ) نه هرگز بلكه زنگار شده بر دلشان آنچه شيوهء دست آوردشان بوده . 38 - بسندش تا جعفر بن بخترى كه شنيدم امام صادق ( ع ) ميفرمود : گرفتارى مردم گرانست ، اگرشان بسوى خود بخوانيم نپذيرند و اگرشان به حال خود وانهيم به ديگران هدايت نشوند .